R3A Center

ช่วงนี้คอร์รับชั่นเป็นหัวข้อที่อยู่ในความสนใจของสังคมอย่างมาก มีทั้งเหตุการณ์ในบ้านเมืองที่เป็นคำถามในใจของหลายคน พอดีกับที่ Transparency Organization รายงาน Corruption Perceptions Index (CPI) สำหรับประเทศต่างๆประจำปี 2026 ซึ่งคะแนนของประเทศไทยยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง จาก 34 ในปี พ.ศ. 2567 เป็น 33 ในปี พ.ศ. 2568 และอยู่ในอันดับที่ 116 จาก 182 ประเทศ

ที่มา: Transparency.org

ในรายงานนี้มีส่วนหนึ่งที่น่าสนใจมาก คือ Global Corruption Barometer ซึ่งได้จากการสำรวจความคิดเห็นของประชาชน เพื่อเป็นตัววัดที่ทำให้เห็นภาพรวมได้อย่างชัดเจน ดังนี้

ความเห็นแรกคือ 88% ของผู้ร่วมให้ความคิดเห็น มีความเห็นว่า “คอร์รับชั่นในรัฐบาลเป็นปัญหาสำคัญ” หรือนัยหนึ่ง ประมาณ 9 ใน 10 คนมีความเห็นว่าคอร์รับชั่นในรัฐบาลเป็นปัญหาใหญ่ของประเทศ

ความเห็นที่สองคือ  มีความเห็นว่า “24% ของผู้ติดต่อและใช้บริการของภาครัฐในช่วง 12 เดือนที่ผ่านมา จ่ายสินบน” แปลความได้ว่า เกือบ 1 คนในทุกๆ 4 คนที่ใช้บริการของภาครัฐจ่ายสินบน

แม้ว่าความเห็นจากการสำรวจนี้มีความน่าสนใจอย่างมาก แต่เราต้องเผื่อใจไว้บ้างว่า การสำรวจนี้ทำเมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ จึงอาจจไม่ได้หมายถึงรัฐบาลปัจจุบัน และอาจมีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงการบริการของภาครัฐ จนทำให้มีการเปลี่ยนแปลงในความคิดเห็นของผู้ร่วมให้ความคิดเห็น

สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ได้นิยาม cognitive thinking ไว้เป็น “การรู้คิด” ดังข้างล่างนี้

การรู้คิด

          เคยสงสัยกันหรือไม่ว่า การรู้คิด คืออะไร จำเป็นกับชีวิตของเราหรือไม่ และเราจะเรียนรู้การรู้คิดได้อย่างไร คณะกรรมการจัดทำพจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ร่วมสมัยได้อธิบายคำ การเรียนรู้การรู้คิด (cognitive learning) ว่าหมายถึง กระบวนการเรียนรู้ที่เกี่ยวข้องกับกลไกทางสมอง อันประกอบด้วย การรับรู้ การคิด การเข้าใจ การใช้เหตุผล การตัดสินใจ การวางแผน การจำ จินตนาการ เป็นต้น การเรียนรู้การรู้คิดเป็นการเรียนรู้ที่ครอบคลุมการเรียนรู้เกี่ยวกับกระบวนการรู้คิด (learning about cognition or thinking) การเรียนรู้โดยใช้กระบวนการคิด (learning through thinking) และการคิดเกี่ยวกับการคิดของตน (thinking about thinking) หรืออภิปัญญา (metacognition)

          การเรียนรู้เกี่ยวกับกระบวนการรู้คิดเป็นการศึกษาเกี่ยวกับกระบวนการทางสมองของบุคคลในการคิดและเรียนรู้เรื่องต่าง ๆ เช่น การใช้เหตุผล การตัดสินใจ การแก้ปัญหา ซึ่งมักได้รับอิทธิพลจากสิ่งแวดล้อมทั้งจากภายนอกและภายในตัวบุคคล การเรียนรู้โดยใช้กระบวนการคิดเป็นการเรียนรู้ที่เน้นการใช้กระบวนการรู้คิดของผู้เรียน โดยนำความรู้เกี่ยวกับกระบวนการรู้คิดมาใช้ในการส่งเสริมการเรียนรู้ของผู้เรียน และยังมีความรู้เกี่ยวกับทักษะการคิดอีกจำนวนมากที่ผู้สอนสามารถนำมาสอนและฝึกฝนผู้เรียน เช่น ทักษะการคิดวิเคราะห์ การคิดสังเคราะห์ การคิดเชิงมโนทัศน์ การคิดเชิงระบบ การคิดไตร่ตรอง ทั้งนี้ทักษะกระบวนการคิดต่าง ๆ ดังกล่าวล้วนเป็นทักษะที่จำเป็นต่อการเรียนรู้ทั้งสิ้น

          ส่วนการคิดเกี่ยวกับการคิดของตนเป็นความรู้ของแต่ละบุคคลที่เกี่ยวกับกิจกรรมทางปัญญาของตนและความสามารถที่จะควบคุมและประเมินการคิดของตนเอง การคิดเกี่ยวกับการคิดนับเป็นองค์ประกอบสำคัญของการเรียนรู้อย่างมีประสิทธิภาพ ความรู้ความเข้าใจและความสามารถในเรื่องนี้สามารถช่วยให้ผู้เรียนควบคุมกำกับกระบวนการทางปัญญาของตนได้ การพัฒนาความสามารถในการคิดเกี่ยวกับการคิดของตนหรืออภิปัญญา จึงเป็นเรื่องสำคัญที่ผู้สอนควรพัฒนาให้เกิดขึ้นแก่ผู้เรียน ซึ่งทำได้หลายวิธี เช่น การให้ผู้เรียนวางแผนงาน และควบคุมกำกับตนเองในการทำงาน การให้เขียนอนุทินสะท้อนความคิดและประสบการณ์ต่าง ๆ การให้ประเมินผลงานและประเมินตนเอง.

จินดารัตน์ โพธิ์นอก

Cognitive (ค็อก–นิ–ทิฟ) แปลว่า “ด้านการรู้คิด“ หรือ “กระบวนการทางสติปัญญา“ หมายถึง ความสามารถของสมองในการประมวลผลข้อมูล รวมถึงกระบวนการคิด การรับรู้ ความเข้าใจ การใช้เหตุผล และความจำ  ประกอบด้วย:

• การรับรู้ (Perception): การแปลข้อมูลที่ได้รับจากประสาทสัมผัส (ตา หู จมูก ลิ้น กาย) ให้กลายเป็นความเข้าใจ
• ความสนใจ/การจดจ่อ (Attention): ความสามารถในการโฟกัสและควบคุมสมาธิ
• ความจำ (Memory): การเรียนรู้ การเข้ารหัสข้อมูล จัดเก็บ และเรียกใช้เมื่อจำเป็น
• การใช้ภาษา (Language): ทักษะในการสื่อสาร ทำความเข้าใจคำพูดและการเขียน
• การแก้ปัญหาและการตัดสินใจ (Problem Solving & Decision Making): การคิดวิเคราะห์ วางแผน และลงมือทำ

โดยความสามารถในการรับรู้การเข้าใจ แบ่งออกใหญ่ๆได้เป็น 

1. Basic Cognition (ความรู้ความเข้าใจเบื้องต้น) 
2. Meta-Cognition (ความรูั้ความเข้าใจระดับสูง)

คลินิกกายภาพบำบัด (KIN Clinic) แบ่งความรู้ความเข้าใจเบื้องต้นออกเป็น 3 หัวข้อใหญ่ดังนี้

1). การรับรู้ : การรับรู้บุคคล(person)  การรับรู้วัน/เวลา(Time)  และ การรับรู้สถานที่(Place) ผู้ที่มีปัญหา Cognitive impairment หรือ ความบกพร่องทางสติปัญญานะคะ ก็อาจจะพบปัญหา เช่น จดจำบุคคลคุ้นเคยไม่ได้ , จดจำวัน เดือน ปี ณ ปัจจุบันไม่ได้ หรือ มีภาวะหลงลืมในบางครั้ง และ หลงลืมหรือจดจำสถานที่ที่กำลังอยู่ไม่ได้

2). สมาธิ : ความสามารถในการคงช่วงความสนใจ โดยผู้ที่บกพร่องด้านนี้ก็จะพบปัญหาในการคงช่วงความสนใจได้ในระยะสั้นๆ ไม่จดจ่อ วอกแวกต่อสิ่งรอบข้างได้ง่าย

3). ความจำ : ความสามารถในการรับ จัดเก็บ และเรียกใช้ข้อมูล หรือเรียกสั้นๆว่า “ความจำ”  ผู้ที่บกพร่องด้านนี้จะพบปัญหาในการหลงลืม สิ่งใหม่ๆที่พึ่งเรียนรู้ ความทรงจำในอดีต และความทรงจำระยะสั้น การหลงลืมขั้นตอน หรือลืมสิ่งที่พึ่งผ่านไป

บนเวปไซท์ของมหาวิทยาลัยเจมส์คุกค์ [James Cook University, www.online.jcu.edu.au] เผยแพร่ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับ กระบวนการคิดไว้น่าสนใจมาก ในหัวข้อ 7 tips for improving cognitive thinking โดยเริ่มจากอธิบายกระบวนการคิดไว้ ซึ่งแบ่งได้เป็น 6 ขั้นตอน ดังนี้

1. ความคิด (Thought) ซึ่งเป็นพื้นฐานของการตัดสินใจ แก้ไขปัญหา และให้เหตุผล

2. เอาใจใส่ หรือ สมาธิ (Attention) เป็นการใส่ใจ มุ่งมั่นกับงานที่ได้รับมอบหมาย ไม่วอกแวกไปกับสิ่งจูงใจรอบข้าง

3. ภาษา หรือ การสื่อสาร (Language) เป็นความสามารถในการแสดงออกและเผยแพร่ความคิด ความรู้สึก ผ่านการพูดจาหรือข้อเขียน

4. การเรียนรู้ (Learning) เป็นการรับข้อมูลใหม่ ๆ เข้ามาเพื่อนำมาสังเคราะห์ เปรียบเทียบ กับประสบการณ์ในอดีต และหาแนวทางในการแก้ปัญหาใหม่ ๆ

5. การรับรู้ (Perception) เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการคิด โดยนำการรับรู้จากการ มองเห็น ได้ยิน และได้กลิ่น มาใช้ประมวลข้อมูลและหาแนวทางตอบสนอง

6. ความจำ (Memory) เป็นการบันทึกข้อมูลเพื่อนำไปประสบการณ์และใช้ประโยชน์ในอนาคต ความจำที่ดีช่วยให้เก็บข้อมูลได้เป็นเวลานาน ซึ่งเป็นประโยชน์กับการทำงานและการใช้ชีวิต

เวปไซท์ RAMA Channel (https://www.rama.mahidol.ac.th/ramachannel/article/) ได้บรรยายถึงอาการโรคสมองเสื่อม และวิธีป้องกัน ไว้ว่า

อาการของโรคสมองเสื่อม เริ่มแรกจะมีอาการหลง ๆ ลืม ๆ พูดซ้ำ สับสน แต่ยังคงสามารถสื่อสารและช่วยเหลือตัวเองได้ ในระยะต่อมาจะมีปัญหาในเรื่องของความคิด ความจำ พฤติกรรม และการใช้ภาษาที่เปลี่ยนไป มีการสับสนมากขึ้น หวาดระแวง หงุดหงิดง่าย หากไม่มีการดูแลรักษาหรือฟื้นฟูสมองอย่างถูกต้อง จะทำให้ไม่สามารถดูแลตัวเองได้ มีอารมณ์แปรปรวน ขี้หงุดหงิด สูญเสียความทรงจำจนไม่สามารถจำคนใกล้ชิด และอาจจำชื่อตัวเองไม่ได้ด้วย

โรคสมองเสื่อมมีปัจจัยเสี่ยงมาจากปัจจัยทางพันธุกรรม ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม และปัจจัยด้านสุขภาพ โดยสาเหตุเกิดจากเซลล์ประสาทเสื่อมสภาพอย่างช้า ๆ จนเซลล์สมองตาย หรือเกิดอาการแทรกซ้อนจากโรคหลอดเลือดสมอง โรคพาร์กินสันที่เป็นมาระยะเวลานานก็ส่งผลทำให้ความจำไม่ดีได้ ซึ่ง 60% ของผู้ป่วยสมองเสื่อมเกิดจากภาวะอัลไซเมอร์

ในปัจจุบันยังไม่สามารถรักษาโรคสมองเสื่อมให้หายขาดได้ แต่สามารถฟื้นฟูสมองได้ด้วยวิธีง่าย ๆ เพียงรับประทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ พักผ่อนให้เพียงพอ ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ เล่นเกมหรือทำกิจกรรมที่ใช้ความคิด และวิธีง่าย ๆ ที่ช่วยฝึกสมองได้ เช่น การสลับมือ ข้างซ้ายเป็นนิ้วโป้ง ข้างขวาเป็นนิ้วก้อย ทำสลับกันไปมา ให้มืออีกข้างเป็นนิ้วก้อย อีกมือหนึ่งให้สลับเป็นนิ้วโป้ง ทำซ้ำหลาย ๆ ครั้ง และควรฝึกทำทุกวันจะช่วยให้สมองได้คิดและได้ฝึก เท่านี้ก็สามารถฟื้นฟูสมอง กระตุ้นความจำให้ดีได้

ความไม่เท่าเทียมระหว่างวัยมักมีสาเหตุจากความเหลื่อมล้ำทางสังคมและทางการเมือง Judith Gonyea จากมหาวิทยาลัยบอสตัน (Boston University) [https://www.bu.edu/articles/2024/the-ingredients-of-unequal-aging/] ได้กล่าวไว้และแนะนำว่าควรมีการแก้ไขหรือบรรเทาทั้งด้าน รายได้ (Income) ที่อยู่อาศัย (Housing) และ สุขอนามัย (Health)

-รายได้: เป็นการยากที่ผู้สูงวัยที่ยากจนและพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากความยากจน จึงต้องมีการวางแผนการออมเงินแต่เนิ่น ๆหรือได้รับการช่วยเหลือจากภายนอก เช่น รายได้จากเงินประกันสังคม

-ที่อยู่อาศัย: ในปัจจุบันราคาบ้านและค่าเช่าบ้านสูงมาก จนเป็นปัญหากับผู้สูงวัย และกำลังขยายตัวเป็นปัญหาใหญ่ในเมืองใหญ่หลายแห่ง ดังจะเห็นได้จากจำนวนผู้ที่อาศัยอยู่ตามท้องถนน (Homeless) ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

-สุขอนามัย: แผนรักษาพยาบาล (Medicare) เป็นแผนการที่ดีมาก แต่ก็เป็นภาระที่หนักมากของภาครัฐ ทำให้บริการของแผนรักษาพยาบาลมักจะไม่สมบูรณ์และมีข้อบกพร่อง

OECD ทำการศึกษา Preventing Ageing Unequally [OECD (2017), Preventing Ageing Unequally, OECD Publishing, Paris. http://dx.doi.org/10.1787/9789264279087-en] เมื่อปี 2017 มีคำแนะนำในการลดความแตกต่าง ดังนี้

-ส่งเสริมสุขอนามัย ด้วยการให้ความรู้ อุดหนุนค่าใช้จ่ายด้านสุขอนามัย

-ลดผลกระทบจากการว่างงาน ส่งเสริมการจ้างงานระยะยาว ให้ความช่วยเหลือในช่วงหางาน

-ส่งเสริมให้มีการเพิ่มพูนความรู้ ทักษะการทำงาน สนับสนุนการศึกษาตลอดชีพ (life-long learning) เพื่อเพิ่มโอกาสในการหางาน

-ส่งเสริมให้มีการปรับปรุงคุณภาพการทำงาน เพื่อลดปัญหาด้านสุขภาพของพนักงานระหว่างการทำงาน

-สนับสนุนการจ้างงานพนักงานที่มีอายุการทำงานยาวนาน ด้วยการลดเงื่อนไขในการทำงาน และปรับปรุงผลประโยชน์ให้กับพนักงานที่ถูกเลิกจ้าง

พนักงานเองก็ควรต้องเตรียมตัวใช้ชีวิตหลังการทำงาน พยายามลดผลกระทบทั้งทางสังคมและทางเศรษฐกิจหลังการทำงาน ด้วยการวางแผนและบริหารเงินบำนาญให้เหมาะสม โดยคำนึงถึงการใช้ชีวิต ที่อยู่อาศัย การรักษาพยาบาลยามเจ็บป่วย สังคมรอบตัว การเดินทาง

หลายคนคงได้เห็นข่าวที่จะให้ตัวแทนแรงงานต่างด้าวเข้าไปเป็นกรรมการของคณะกรรมการประกันสังคม ทำให้มีคำถามว่าทำไมต้องให้คนต่างด้าวมากำหนดการบริหารการประกันสังคมของเราด้วย จึงเป็นที่น่าสนใจว่ามีการเก็บเบี้ยประกันจากแรงงานต่างด้าวเท่าไร ผลประโยชน์ที่แรงงานต่างด้าวจะได้รับเท่าไร โดยทั่วไปเบี้ยประกันมักจะแปรผันตามผลประโยชน์ที่จะได้รับ ไปพบในเวปไซท์ของ www.doe.go.th หัวข้อ”การเข้าระบบประกันสังคมของแรงงานต่างด้าว” ตามที่แสดงข้างล่างนี้

ที่มา: https://www.doe.go.th/prd/assets/upload/files/nakhonnayok_th/9e5fa4c6f2fe905cb1bb17cedf03273b.pdf

จากหัวข้อดังกล่าว เข้าใจได้ว่าแรงงานต่างด้าวจะต้องเข้าสู่ระบบประกันสังคมตามมาตรา 33 โดยจะได้รับสิทธิประโยชน์ 7 ข้อ ดังนี้

• สิทธิประโยชน์ของประกันสังคมสำหรับแรงงานต่างด้าวในประเทศไทย
  • 1. กรณีเจ็บป่วย
  • 2. กรณีคลอดบุตร
  • 3. กรณีทุพพลภาพ
  • 4. กรณีเสียชีวิต
  • 5. กรณีสงเคราะห์บุตร
  • 6. กรณีชราภาพ
  • 7. กรณีว่างงาน
  • เงื่อนไขสำคัญของการใช้สิทธิประโยชน์

สิทธิประโยชน์ของประกันสังคมสำหรับแรงงานต่างด้าวในประเทศไทย

แรงงานต่างด้าวที่ทำงานในประเทศไทยอย่างถูกกฎหมายและเข้าร่วมระบบประกันสังคม มีสิทธิได้รับความคุ้มครองและสิทธิประโยชน์ใน 7 กรณีเช่นเดียวกับแรงงานคนไทย โดยสิทธิประโยชน์เหล่านี้ช่วยสร้างความมั่นคงในชีวิตและลดภาระค่าใช้จ่ายในกรณีเกิดเหตุไม่คาดฝัน

สิทธิประโยชน์ของประกันสังคมแรงงานต่างด้าว

1. กรณีเจ็บป่วย

• สิทธิที่ได้รับ:
  • เข้ารับการรักษาพยาบาลในโรงพยาบาลที่เลือกไว้ โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย
  • ครอบคลุมทั้งการรักษาโรคทั่วไปและอุบัติเหตุ
  • รวมถึงค่าห้องพักผู้ป่วย ค่าอาหาร และค่ายา
• เงื่อนไข:
  • ใช้สิทธิได้ทันทีหลังจากเริ่มส่งเงินสมทบ

---

2. กรณีคลอดบุตร

• สิทธิที่ได้รับ:
  • เงินค่าคลอดบุตรจำนวน 15,000 บาทต่อครั้ง (ไม่เกิน 2 ครั้ง)
  • เงินสงเคราะห์การหยุดงานเพื่อคลอดบุตร (50% ของค่าจ้างเฉลี่ย เป็นเวลา 90 วัน)
• เงื่อนไข:
  • ต้องส่งเงินสมทบครบ 5 เดือน ภายในระยะเวลา 15 เดือนก่อนคลอด

---

3. กรณีทุพพลภาพ

• สิทธิที่ได้รับ:
  • การรักษาพยาบาลและฟื้นฟูสมรรถภาพอย่างต่อเนื่อง
  • เงินทดแทนรายเดือนตลอดชีวิตในกรณีที่ไม่สามารถทำงานได้ (50% ของค่าจ้างเฉลี่ย)
• เงื่อนไข:
  • ใช้สิทธิได้ทันที โดยไม่ต้องมีระยะเวลาการส่งเงินสมทบขั้นต่ำ

---

4. กรณีเสียชีวิต

• สิทธิที่ได้รับ:
  • เงินค่าทำศพจำนวน 50,000 บาท
  • เงินสงเคราะห์ครอบครัว (กรณีส่งเงินสมทบครบตามเงื่อนไข)
• เงื่อนไข:
  • ครอบครัวของผู้เสียชีวิตต้องยื่นเรื่องรับสิทธิประโยชน์

---

5. กรณีสงเคราะห์บุตร

• สิทธิที่ได้รับ:
  • เงินสงเคราะห์บุตรเดือนละ 800 บาทต่อบุตรหนึ่งคน (ไม่เกิน 3 คน)
• เงื่อนไข:
  • บุตรต้องมีอายุไม่เกิน 6 ปี
  • ต้องส่งเงินสมทบครบ 12 เดือนภายในระยะเวลา 36 เดือนก่อนยื่นขอรับสิทธิ

---

6. กรณีชราภาพ

• สิทธิที่ได้รับ:
  • เงินบำนาญชราภาพ (กรณีส่งเงินสมทบครบ 180 เดือน)
  • เงินบำเหน็จชราภาพ (กรณีส่งเงินสมทบไม่ครบ 180 เดือน)
• เงื่อนไข:
  • อายุครบ 55 ปี และหยุดทำงาน

---

7. กรณีว่างงาน

• สิทธิที่ได้รับ:
  • เงินชดเชยในกรณีถูกเลิกจ้าง (50% ของค่าจ้างเฉลี่ย นาน 6 เดือน)
  • เงินชดเชยกรณีลาออก (30% ของค่าจ้างเฉลี่ย นาน 3 เดือน)
• เงื่อนไข:
  • ส่งเงินสมทบครบ 6 เดือนในระยะเวลา 15 เดือนก่อนว่างงาน

---

เงื่อนไขสำคัญของการใช้สิทธิประโยชน์

1. แรงงานต่างด้าวต้องส่งเงินสมทบเข้าระบบประกันสังคมอย่างต่อเนื่องตามกฎหมาย
2. ต้องเลือกโรงพยาบาลที่อยู่ในเครือข่ายประกันสังคมเพื่อใช้สิทธิรักษาพยาบาล
3. สิทธิในแต่ละกรณีมีระยะเวลาการส่งเงินสมทบที่กำหนดไว้ ควรตรวจสอบข้อมูลกับนายจ้างหรือติดต่อสำนักงานประกันสังคม

เงื่อนไขการคุ้มครองของประกันสังคมสำหรับแรงงานต่างด้าวในประเทศไทย

แรงงานต่างด้าวที่ทำงานในประเทศไทยอย่างถูกต้องตามกฎหมายมีสิทธิได้รับความคุ้มครองจากระบบประกันสังคมเช่นเดียวกับแรงงานคนไทย อย่างไรก็ตาม การได้รับสิทธิประโยชน์ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขและระยะเวลาการส่งเงินสมทบในแต่ละกรณี ซึ่งนายจ้างและแรงงานต่างด้าวควรทราบเพื่อไม่ให้เสียสิทธิ

เงื่อนไขการคุ้มครองประกันสังคมแรงงานต่างด้าว

1. คุณสมบัติของแรงงานต่างด้าวที่ได้รับการคุ้มครอง

1. ต้องเป็นแรงงานต่างด้าวที่ทำงานในประเทศไทย อย่างถูกกฎหมาย
   1. มีใบอนุญาตทำงาน (Work Permit)
   1. มีเอกสารระบุตัวตน เช่น บัตรประจำตัวคนซึ่งไม่มีสัญชาติไทย (บัตรสีชมพู) หรือหนังสือเดินทาง (Passport)
2. ต้องทำงานในบริษัท ห้างร้าน หรือสถานประกอบการที่นายจ้างจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย

---

2. เงื่อนไขการเข้าระบบประกันสังคม

• นายจ้างต้องแจ้งขึ้นทะเบียนแรงงานต่างด้าวเข้าระบบประกันสังคม ภายใน 30 วัน หลังจากแรงงานเริ่มทำงาน
• แรงงานต่างด้าวและนายจ้างต้องร่วมกันส่งเงินสมทบเข้ากองทุนประกันสังคมในอัตราที่กำหนด ดังนี้:
  • นายจ้างสมทบ 5%
  • ลูกจ้าง (แรงงานต่างด้าว) สมทบ 5%
  • รัฐบาลสมทบ 2.75%

---

3. ระยะเวลาส่งเงินสมทบและการใช้สิทธิในแต่ละกรณี

กรณี	ระยะเวลาส่งเงินสมทบก่อนใช้สิทธิ	หมายเหตุ
เจ็บป่วย	ใช้สิทธิได้ทันทีหลังเริ่มส่งเงินสมทบ	สามารถเข้ารักษาในโรงพยาบาลที่เลือกได้โดยไม่มีค่าใช้จ่าย
คลอดบุตร	ส่งสมทบครบ 5 เดือน ภายใน 15 เดือนก่อนคลอด	รับเงินช่วยคลอดและค่าชดเชยรายได้
ทุพพลภาพ	ใช้สิทธิได้ทันที	ครอบคลุมค่ารักษาและเงินช่วยเหลือรายเดือน
เสียชีวิต	ใช้สิทธิได้ทันที	ครอบคลุมเงินค่าทำศพและเงินสงเคราะห์ครอบครัว
สงเคราะห์บุตร	ส่งสมทบครบ 12 เดือน ใน 36 เดือนก่อนยื่นขอ	ได้รับเงินช่วยเหลือบุตรเดือนละ 800 บาทต่อบุตร 1 คน (ไม่เกิน 3 คน)
ว่างงาน	ส่งสมทบครบ 6 เดือน ใน 15 เดือนก่อนว่างงาน	ได้รับเงินชดเชยกรณีว่างงานหรือถูกเลิกจ้าง
ชราภาพ	ส่งสมทบครบ 180 เดือน	ได้รับเงินบำนาญหรือเงินบำเหน็จชราภาพ

---

4. กรณีที่ไม่ได้รับความคุ้มครอง

• แรงงานต่างด้าวที่ทำงาน โดยไม่มีใบอนุญาตทำงาน หรือทำงานนอกกฎหมาย จะไม่ได้รับสิทธิในระบบประกันสังคม
• หากนายจ้างไม่ส่งเงินสมทบให้สำนักงานประกันสังคม แรงงานต่างด้าวอาจเสียสิทธิในการรับความคุ้มครอง
• สิทธิในการรักษาพยาบาลจะไม่ครอบคลุมโรคหรืออาการที่ไม่ได้อยู่ในขอบเขตของประกันสังคม

---

ที่มา สำนักงานประกันสังคม กระทรวงแรงงาน

แรงงานต่างด้าว ก็ต้องส่งประกันสังคม

แรงงานต่างด้าวอยู่ไทยต้องส่งประกันสังคม

พร้อมดูแลสวัสดิการ-สิทธิประโยชน์แรงงานต่างด้าว แต่ต้องขึ้นทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย

เอกสารที่ต้องใช้

สำหรับ ลูกจ้างชาวต่างชาติ/ต่างด้าว/บุคคลที่ราบสูง

1. กรอกแบบขึ้นทะเบียนผู้ประกันตน สปส.1-03

2. สำเนาหนังสือเดินทาง (Passport) หรือ เอกสารแสดงตัวแทนหนังสือเดินทาง

3. สำเนาใบอนุญาตทำงาน (Work Permit)

4. สำเนาเอกสารการตรวจลงตราประเภทคนอยู่ชั่วคราวกรณีพิเศษ (Smart Visa)

          กรณีขึ้นทะเบียนผู้ประกัน ต่างด้าว/ต่างชาติ ที่มี Smart Visa นายจ้างยื่นเอกสารขึ้นทะเบียนผู้ประกันตนสามารถใช้ Smart Visa แทนใบอนุญาตการทำงานได้

โดยจะได้รับความคุ้มครอง 7 กรณี

– ประสบอันตรายหรือเจ็บป่วย

– คลอดบุตร

– ทุพพลภาพ

– เสียชีวิต

– สงเคราะห์บุตร

– ชราภาพ

– ว่างงาน

บทความของ นาวาตรีวิทวัส กู้ประเสริฐ, ผู้อํานวยการ สํานักงานประกันสังคมจังหวดชลบุรี ซึ่งให้ความคิดเห็นที่น่าสนใจในบทความชื่อ”การประกันสังคมของแรงงานต่างด้าว” ตีพิมพ์ในนิตยสารของสมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย (PAAT Journal Vol. 3 No. 5, June 2021) ตัวอย่างความเห็นในบทความดังกล่าว เช่น

“2. การให้สิทธิประโยชน์กรณีคลอดบุตรนั้น อาจมีความหมายถึงการที่รัฐมีนโยบายให้

แรงงานต่างด้าวสามารถมีครอบครัว หรือสร้างครอบครัวได้ในราชอาณาจักร ซึ่งมีความแตกต่างกับบาง

ประเทศเช่น มาเลเซียนั้นแรงงานต่างด้าวในระดับแรงงานทั่วไปมิใช่ระดับผู้เชี่ยวชาญนั้น สามารถนําครอบครัว

มาได้แต่หากตั้งครรภ์ต้องกลับไปคลอดยังประเทศต้นทาง เพื่อตัดความรับผิดชอบในการให้ความคุ้มครอง

หรือการสงเคราะห์ซึ่งถือเป็นนโยบายคุ้มครองเฉพาะคนในชาติหรือคนท้องถิ่น”

“7. การให้สิทธิประโยชน์กรณีว่างาน ในกรณีนี้นักกฎหมายได้กําหนดให้ผู้ประกันตน

จะต้องจ่ายเงินสมทบมาแล้วไม่น้อยกว่าหกเดือนและต้องอยู่ภายในระยะเวลาสิบห้าเดือนก่อนการว่างงาน จึง

จะเกิดสิทธิ (มาตรา 78) ในกรณีนี้มีข้อสังเกตที่น่าเป็นห่วงมาก เนื่องจากกฎหมายได้กําหนดเกี่ยวกับทั้งการฝึก

อาชีพและการเสนองานให้แก่ผู้ประกันตน จึงเป็นเรื่องที่น่าสังเกตว่า จะเป็นการเหมาะสมหรือไม่ที่ต้องฝึก

อาชีพและการจัดหางานให้กับคนต่างด้าว นอกจากนี้สัญญาจ้างแรงงานมีข้อกําหนดของระยะเวลาในการ

ทํางานและเป็นไปตามลักษณะงาน ครั้นเมื่อสิ้นสุดสัญญาจ้าง ลูกจ้างแรงงานต่างชาติก็จะต้องเดินทางกลับ

ประเทศต้นทางมิใช่เป็นภาระให้กับรัฐผู้ต้องรับผิดชอบ มิฉะนั้น จะทําให้สิทธิประโยชน์ในการว่างงานของ

แรงงานต่างด้าวนั้น กลายเป็นสิทธิประโยชน์เมื่อสิ้นสุดสัญญาจ้าง”

สำหรับท่านที่สนใจอ่านเพิ่มเติม สามารถอ่านได้ที่ https://so10.tci-thaijo.org/index.php/paatj/article/view/322

…………………………………………..

ในการประชุมสัมนา International Experiences on Good Governance and Fighting Corruption เมื่อวันที่ February 17, 2000 ที่ Pimarnmek Room, 3rd Floor, The Grand Hotel Bangkok, [https://tdri.or.th/wp-content/uploads/2013/04/ali.pdf]

Mr. Muhammed Ali รักษาการผู้ช่วยผู้อำนวยการ Corrupt Practices Investigation Bureau (CPIB) ของ Singapore ยังได้นำเสนอปัจจัยต่างๆที่ทำให้สิงคโปร์ประสบความสำเร็จในการแก้ไขปัญหาคอรัปชั่นของสิงคโปร์ไว้อย่างน่าสนใจ โดยแบ่งปัจจัยทั้งหมดเป็นกลุ่มๆ ดังนี้

1.ปัจจัยด้านกฎหมาย(Legislative and Administrative Measures)

2.ให้ความรู้และข้อแนะนำ(Preventive Guidelines and Education)

3.มาตรการที่มีประสิทธิภาพ(Enforcement Actions)

4.บทบาทสนับสนุนจากหน่วยงานภายนอก(Role of External Agencies)

5.ได้รับความไว้วางใจและเชื่อถือจากสังคม(Public Trust)

ความสำเร็จของ CPIB ขึ้นกับปัจจัยต่างๆเหล่านี้

1.เจ้าหน้าที่ของ CPIB พร้อมรับข้อร้องเรียนและข้อมูลเกี่ยวกับคอรัปชั่นตลอดเวลา

2.การสอบสวนข้อร้องเรียนและข้อมูลเกี่ยวกับคอรัปชั่นเป็นไปอย่างรวดเร็ว

3.กฎหมายเกี่ยวกับการปราบปรามคอรัปชั่นมีปรัสิทธิภาพอย่างมาก

 4.ความตื่นตัวของสังคมที่มีระดับการศึกษาค่อนข้างสูง ทำให้มีแรงต้านการคอรัปชั่น มีการรายงานคอรัปชั่นโดยไม่เกรงกลัวอำนาจของรัฐ

5.มีการส่งเสริมให้เกิดวัฒนรรมต่อต้านคอรัปชั่น

6.เจ้าหน้าที่ได้รับค่าตอบแทนสูง จึงไม่เกิดแรงจูงใจจากสินบน

7.CPIB รายงานโดยตรงต่อนายกรัฐมนตรี

8.เจ้าหน้าที่ของ CPIB ได้รับเลือกจากหน่วยงานที่ได้รับความเชื่อถือ และจากประวัติส่วนตัวที่ได้รับการยกย่องในอดีต

เป็นที่ทราบกันดีว่า คงไม่มีประเทศใดในโลกที่ปราศจากคอรัปชั่น ต่างกันแต่มากหรือน้อยเท่านั้น

นอกเหนือจากปัจจัยภายในต่างๆที่ทำให้ CPIB ประสบความสำเร็จ CPIB ยังได้รับการสนับสนุนจากปัจจัยภายนอกอีกมาก

ประเทศสิงคโปร์ประสบความสำเร็จในการปราบปรามคอรัปชั่นอย่างมากด้วยปัจจัยเหล่านี้

1.ผู้นำทางการเมืองที่มีความมุ่งมั่นที่จะปราบปรามคอรัปชั่นอย่างแท้จริง

2.กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการปราบปรามคอรัปชั่นมีประสิทธิภาพ มีบทลงโทษที่ทำให้ผู้ที่ทำความผิดหรือคิดจะทำผิดเกรงกลัว ไม่คุ้มกับผลประโยชน์ที่จะได้รับ

3.ได้รับการสนับสนุนจากหัวหน้าหน่วยงานราชการอย่างเต็มที่

4.การสืบสวนอย่างต่อเนื่องของ CPIB ในทุกกรณีโดยไม่มีการลำเอียงหรือเกรงกลัวอิทธิพลใดๆ

หลายคนคงจะรู้สึกแปลกใจว่าทำไม ในปี ค.ศ. 2024 สิงคโปร์ยังคงครองอันดับ 3 ของโลกด้วยคะแนน 84 ในด้านดัชนีภาพลักษณ์คอร์รัปชัน (Corruption perceptions index, CPI) แต่อันดับของไทยอยู่ที่ 107 ด้วยคะแนน 34 (https://www.transparency.org/en/cpi/2024) และคงอยากทราบว่าสิงคโปร์ทำอย่างไรในการจัดการกับปัญหาเหล่านั้น

                 ก่อนอื่น มาดูกันว่าสิงคโปร์ประสบปัญหาอะไรมาบ้าง ก่อนจะมาถึงจุดนี้ จากการค้นหาบนเวปไซท์ พบว่ามีการนำเสนอประสบการณ์ในสิงคโปร์ โดย Mr. Muhammed Ali รักษาการผู้ช่วยผู้อำนวยการ Corrupt Practices Investigation Bureau ของ Singapore ได้นำเสนอประเด็นปัญหาที่สิงคโปร์เคยประสบมาไว้อย่างน่าสนใจมาก ในการประชุมสัมนา

International Experiences on Good Governance and Fighting Corruption เมื่อวันที่ February 17, 2000 ที่ Pimarnmek Room, 3rd Floor, The Grand Hotel Bangkok, [https://tdri.or.th/wp-content/uploads/2013/04/ali.pdf] ซึ่งสรุปใจความสำคัญได้อย่างน่าสนใจ ดังนี้: 

1. กฎระเบียบที่ไม่เข้มข้นเพียงพอ ไม่ให้อำนาจกับเจ้าหน้าที่อย่างเต็มที่ทำให้เจ้าหน้าที่ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างเต็มที่

2. ความยุ่งยากในการรวบรวมหลักฐานอันเนื่องมาจากกฎระเบียบที่อ่อนแอ ไม่ให้อำนาจกับเจ้าหน้าที่อย่างเต็มที่ทำให้ผู้กระทำความผิดหลุดพ้นจากการรับโทษ

3. ประชาชนส่วนใหญ่ไม่ตระหนักถึงสิทธิของตนเอง จึงชินชาและเป็นเหยื่อของการกระทำที่ไม่เป็นธรรม

4. เจ้าหน้าที่ของรัฐได้รับค่าตอบแทนน้อย จึงหาช่องทางที่จะเพิ่มรายได้ให้ตนเองเพื่อยกระดับการครองชีพของครอบครัว

5. เจ้าหน้าที่ ของหน่วย CPIB มักจะเป็นเจ้าหน้าที่ชั่วคราวซึ่งถ่ายโอนมาจากหน่วยงานของตำรวจ ทำให้ขาดความมุ่งมั่นที่จะปราบปรามคอรัปชั่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นกรณีที่เกี่ยวข้องกับเจ้าหน้าที่ที่รู้จักกัน อีกทั้งการถ่ายโอนมาปฏิบัติหน้าที่ระยะสั้นทำให้ขาดความตั้งใจที่จะปฏิบัติหน้าที่ให้บรรลุวัตถุประสงค์อย่างแท้จริง

                 ข้อสรุปข้างต้นนี้ อาจนำมาเปรียบเทียบกับสถานการณ์ที่ใกล้ตัวของเรา เพื่อเป็นการศึกษาในการหาทางแก้ปัญหาต่อไป ถ้ามีโอกาสจะค้นหาคำแนะนำวิธีการแก้ปัญหามาเล่าสู่กันฟัง

สำนักงานราชบัณฑิตยสภา (http://legacy.orst.go.th/) ให้นิยามและแบ่งทุนชีวิตไว้เป็น ทุนชีวิตภายใน และทุนชีวิตภายนอก ตามข้อเขียนของ ผศ.ดร.จินดารัตน์ โพธ์นอก ไว้อย่างน่าสนใจดังข้อความข้างล่างนี้

 ในระบบทุนนิยมที่ขับเคลื่อนด้วยพลังทางเศรษฐกิจ และให้ความสำคัญต่อการลงทุนทรัพย์สินต่าง ๆ อาจทำให้เราหลงลืมว่าสิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ ทุนชีวิต หลายคนอาจยังไม่เข้าใจว่า ทุนชีวิต คืออะไร วันนี้จึงได้นำคำอธิบายที่คณะกรรมการจัดทำพจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ร่วมสมัย ราชบัณฑิตยสถาน ได้อธิบายไว้มาเสนอ

          ทุนชีวิต (life assets) หมายถึง คุณสมบัติพื้นฐานของมนุษย์ที่มีผลต่อการพัฒนาทางด้านจิตใจ สังคม และสติปัญญา เกื้อหนุนให้เจริญเติบโตและดำรงชีพอยู่ได้อย่างเข้มแข็งและมีความสุข มนุษย์มีทุนชีวิตในระดับหนึ่งมาตั้งแต่เกิด และเพิ่มขึ้นตามวัยจากการอบรมเลี้ยงดู ความรัก ความเอาใจใส่ ความเข้าใจของพ่อแม่และบุคคลรอบข้าง รวมทั้งปฏิสัมพันธ์การเรียนรู้จากธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ทุนชีวิตเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้มีพลังในการปรับตัวและเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงได้

คำ life assets ปรับมาจากคำว่า developmental assets พัฒนาโดยนายแพทย์สุริยเดว ทริปาตี และคณะ เดิมแปลว่า ต้นทุนชีวิต ต่อมาเปลี่ยนเป็น ทุนชีวิต เน้นการนำมาใช้พัฒนาเด็กและเยาวชน ทุนชีวิตเป็นพลังเชิงบวกหรือพลังสร้างสรรค์ ประกอบด้วย ทุนชีวิตภายใน (internal assets) และทุนชีวิตภายนอก (external assets)

          ทุนชีวิตภายใน คือ พลังตัวตน (power of self) เป็นพลังทางบวกที่แต่ละคนมีอยู่และเพิ่มขึ้นจากการหล่อหลอมและเรียนรู้ พลังตัวตนมีความสำคัญมากสำหรับคนทุกวัย ได้แก่ การเห็นคุณค่าของตนเอง การยึดมั่นในพฤติกรรมที่ดี และการมีทักษะในการสร้างสัมพันธภาพกับผู้อื่น ส่วนทุนชีวิตภายนอก ประกอบด้วย พลังครอบครัว (power of the family) พลังเพื่อนและกิจกรรม (power of peer: creative activity) พลังชุมชน (power of community) และพลังสร้างปัญญา (power of wisdom) พลังทั้ง ๔ ด้านนี้มีความหมายอย่างมากต่อการสร้างพลังตัวตน ซึ่งเป็นทุนชีวิตภายในของคนทุกรุ่นทุกวัยที่เชื่อมโยงเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน ช่วยเสริมให้ชีวิตเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรงสมบูรณ์…..จินดารัตน์ โพธิ์นอก

เจมส์ เจ. เฮกแมน (James J. Heckman) นักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบล เสนอว่า การลงทุนในเด็กปฐมวัยเป็นการลงทุนเพื่อพัฒนาทุนมนุษย์ที่ได้ผลลัพธ์และผลตอบแทนคุ้มค่ามากที่สุด โดยเฉพาะกลุ่มเด็กด้อยโอกาสจากครอบครัวยากจน [https://www.eef.or.th/invest-in-early-childhood-development/]

พ.ศ. 2563 ธนาคารโลกเสนอดัชนีทุนมนุษย์ (Human Capital Index: HCI) เป็นตัวชี้วัดระดับทุนมนุษย์ (ผลิตภาพ ทักษะ ความสามารถ ฯลฯ) ที่คาดว่าเด็กแรกเกิดแต่ละคนพึงมี เมื่ออายุครบ 18 ปีบริบูรณ์ ดัชนีทุนมนุษย์มีค่าระหว่าง 0 และ 1 และดัชนีนี้จะมีค่าเท่ากับ 1 ได้ ก็ต่อเมื่อมนุษย์ที่เกิดในประเทศนั้นมีสุขภาพสมบูรณ์ เช่น ไม่มีภาวะเตี้ยแคระแกร็น (stunting) และคาดว่าจะมีอายุขัยอย่างน้อย 60 ปี และสำเร็จการศึกษาตามศักยภาพ โดยได้รับการศึกษาที่มีคุณภาพเป็นเวลา 14 ปี 

รายงานธนาคารโลกฉบับดังกล่าวระบุว่า ประเทศไทยมีค่าดัชนีทุนมนุษย์ 0.61 ซึ่งหมายความว่า เด็กที่เกิดและเติบโตในไทยในวันนี้จะสร้างผลิตภาพเพียงร้อยละ 61 ของศักยภาพที่มี หากได้รับการศึกษาที่มีคุณภาพและการดูแลด้านสุขภาพอย่างเต็มที่ ตัวเลขดังกล่าวค่อนข้างต่ำเมื่อเทียบกับค่าดัชนีทุนมนุษย์ของประเทศอื่นๆ อย่างสิงคโปร์ (ร้อยละ 88) ญี่ปุ่น (ร้อยละ 80) เกาหลีใต้ (ร้อยละ 80) หรือเวียดนาม (ร้อยละ 69) ดังแสดงในรูปที่ 2

รูปที่ 2 เปรียบเทียบดัชนีทุนมนุษย์ของประเทศต่างๆ

ที่มา: World Bank

กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ) แบ่งทุนชีวิตตามทักษะเป็น 3 อย่าง คือ

ทักษะการอ่านออกเขียนได้

ทักษะด้านดิจิทัล

ทักษะทางสังคมและออนไลน์

รูปที่ 3 ทักษะทุนชีวิต

ที่มา: กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ)

การศึกษาเป็นเครื่องมือสำคัญอย่างหนึ่งในการเพิ่มทุนชีวิตให้กับตนเอง มีการศึกษาจำนวนมากที่พยายามแจกแจงผลกระทบของการศึกษาที่มีต่อการครองชีพทั้งในช่วงวัยทำงานและหลังเกษียณ ตัวอย่างรายงานการศึกษาดังเช่น

รูปที่ 4 สถานะของทักษะทุนชีวิตในประเทศไทย

ที่มา: กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ)

ทำนองเดียวกัน มีการศึกษาในต่างประเทศจำนวนมากที่รายงานความสัมพันธ์ระหว่างทุนชีวิตกับการศึกษา ตัวอย่างเช่น Fernando Loaiza รายงานในการศึกษาว่าการศึกษาเป็นหนึ่งใน 3 ปัจจัยที่มีผลกระทบต่อ การออม ผลตอบแทน และกองทุนในประเทศสหรัฐอเมริกา นั่นคือ การศึกษา สถานะของบรรพบุรุษ และมรดก อีกทั้งยืนยันว่าการศึกษาช่วยทำให้บุคคลสามารถลงทุนอย่างฉลาดและสร้างความมั่นคงทางการเงินได้ [Life Cycle Implications of Schooling on Financial Assets, Fernando Loaiza]

จากการศึกษาที่ LUND University โดย Bingley, P. และ Martinello, A.  รายงานว่าสิ่งสำคัญที่ได้รับจากการศึกษาคือการเข้าสู่สังคมแรงงานและพฤติกรรมด้านการเงินในระยะยาว การศึกษาเปรียบเทียบความมั่งคั่งสะสมตลอดอายุขัย ของบุคคลที่มีระดับการศึกษาต่างๆในประเทศเดนมาร์กและประเทศสหรัฐอเมริกา ในประเทศเดนมาร์ก บุคคลที่จบการศึกษาระดับอุดมศึกษาจะมีความมั่งคั่งสะสมมากกว่าบุคคลที่ไม่จบการศึกษาระดับอุดมศึกษา ตลอดช่วงอายุวัยทำงาน (จนกระทั่ง 60 ปี) ในประเทศสหรัฐอเมริกาก็เป็นในทำนองเดียวกัน ดังในรูปที่ 5

รูปที่ 5 ความมั่งคั่งสะสมตลอดอายุขัย ของบุคคลที่มีระดับการศึกษาต่างๆ

ที่มา: The Effects of Schooling on Wealth Accumulation Approaching Retirement, Bingley, Paul; Martinello, Alessandro, LUND University, 2017

การศึกษาของ World Bank ซึ่งรวบรวมข้อมูลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 จาก 139 ประเทศ พบว่า อัตราผลตอบแทนต่อการลงทุนส่วนบุคคลเป็น 9% ต่อการศึกษาที่มากขึ้นทุก 1 ปี และอัตราผลตอบแทนต่อการลงทุนที่มีต่อสังคมเป็น 10% ต่อการศึกษาระดับมัธยมปลายและอุดมศึกษาที่มากขึ้นทุก 1 ปี [ที่มา: Returns to Investment in Education, George Psacharopoulos and Harry Antony Patrinos, World Bank Policy Research Working Paper 8402]

ข้อมูลจาก ILO, Global Employment Trends for Youth 2024 รายงานว่า

แม้ว่าปัจจุบันนี้ (ปี ค.ศ. 2023) เยาวชนทั่วโลกมีโอกาสที่จะเข้ารับการศึกษาหรือฝึกอบรมมากขึ้นถึง 48% เทียบกับอัตรา 38% ในปี ค.ศ. 2000 แต่ไม่มีงานรองรับ จึงทำให้ช่องว่างการจ้างงานในกลุ่มเยาวชนที่มีทักษะกว้างขึ้น และมีผลทำให้ค่าตอบแทนโดยเฉลี่ยลดลง จึงจำเป็นที่ภาครัฐต้องเข้ามาช่วยเหลือเพื่อผยุงรายได้ให้กับแรงงานส่วนนี้ ก่อนที่จะสูญเสียแรงงานส่วนนี้ไป หรือ สนับสนุนให้มีจำนวนผู้มีทักษะเฉพาะด้านเหมาะสมกับความต้องการของตลาด

องค์การแรงงานระหว่าประเทศ (International Labor Organization, ILO) เปรียบเทียบดัชนีประสิทธิภาพการผลิตของแรงงานในประเทศต่างๆ โดยวัดจากผลผลิต (Gross Domestic Product, GDP) ที่แรงงานหนึ่งคนผลิตได้ในช่วงเวลาที่กำหนด (เท่ากันในการวัดในทุกประเทศ) (https://ilostat.ilo.org/topics/labour-productivity/) ผลปรากฎว่าแรงงานในประเทศ Luxembourg สามารถผลิตได้สูงสุดถึง 166.1 เหรียญสหรัฐอเมริกา ตามด้วย Ireland Norway Guyana และ Denmark ซึ่งผลิตได้ 139.1 123.6 113.9 และ 97.0 เหรียญสหรัฐอเมริกา ตามลำดับ แรงงานในประเทศไทยผลิตได้เพียง 18.5 เหรียญสหรัฐอเมริกา ใกล้เคียงกับแรงงานในประเทศศรีลังกาที่ผลิตได้ 18.0 เหรียญสหรัฐอเมริกา ในระยะเวลาที่กำหนด เป็นที่น่าสังเกตว่า แต่ละประเทศมีการผลิตสินค้าที่ต่างกัน มูลค่าผลผลิตจึงต่างกัน การวัดประสิทธิภาพการผลิตของแรงงานโดยใช้ GDP เป็นเกณฑ์อาจจะไม่เพียงพอ คงต้องพิจารณาดัชนีฮื่นควบคู่กันไปด้วย

คงไม่น่าแปลกใจที่เห็นสถิติความสามารถในการแข่งขันจากการจัดอันดับของ IMD ซึ่งย่อมาจาก International Institute for Management Development ในปี ค.ศ. 2025 ประเทศสวิสเซอร์แลนด์อยู่ในอันดับ 1 และประเทศสิงคโปร์อยู่ในอันดับ 2 จากการสำรวจ ทั้งสิ้น 69 ประเทศ ประเทศไทยอยู่ในอันดับที่ 30 ที่น่าเป็นกังวลอย่างยิ่งคือ ความสามารถในการแข่งขันด้านการศึกษาของประเทศไทยอยู่ในอันดับที่ 55

Source: imd.org

ที่มา: การจัดระบบข้อมูลเพื่อสนับสนุน การพัฒนาขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศไทย ด้านการศึกษา /สำนักวิจัยและพัฒนาการศึกษา สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา